หลังจากที่ผมพยายามทำใจมานานก็ยังไม่ได้ ผมเลยไปเดินสยามดูก็พบความจริงว่า โลกที่เธออยู่มันช่างฝู่ฝ่า หรูหรา เต็มไปด้วยการแข่งขันต่างๆนานา ซึ่งมันไม่ใช่ตัวผมเลย ถ้าให้ผมตามคงเหนื่อยแย่.. เลยได้คำตอบดีๆให้กับตัวเอง
แล้วเธอก็โทรมาครับ โทรมาในเวลาที่ผมทำใจได้แล้ว เธอบอกว่าไม่ได้โกรธผมเลย แค่อยากห่างกันซักพักก่อน ไม่อยากให้ผมคิดมาก น้ำเสียงเธอยังเหมือนเดิม ยังคงห่วงใยกันและกันเหมือนเดิม แต่ที่เปลี่ยนคงเป็นผมที่กระวนกระวายน้อยลงมาก จนแทบไม่เหลือเลย บางทีก็ยังสงสัยว่าความรู้สึกเก่าๆมันหายไปไหน แต่ยังไงผมก็ขอบคุณนะที่ยังไม่เกลียดผม แค่นั้นก็พอแล้วหละ
ไม่ใช่ว่าเราเข้ากันไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมจะไม่มีสิทธิ์ เพียงแค่โลกที่เราอยู่มันไม่ใช่ใบเดียวกัน แค่นั้นเอง^^
